"Als ge men pet afpak, flip ik altijd he, tis voor de kick"

Borat in 30 seconden, heel grappig!

Check deze ook maar:

Pulp Fiction

Reservoir Dogs

en vele anderen...

Nightmare Alley

(1947, Edmund Goulding)

Stanton Carlisle verdient zijn brood met allerlei kleine banen op een soort van carnaval. Samen met Zeena, en haar met drankproblemen kampende echtgenoot Pete, maken ze het volk wijs dat ze mentaal begaafd zijn en de gedachten van het publiek kunnen lezen. Stanton is echter niet van plan om lang bij het gezelschap te blijven. Nadat hij de kneepjes van het vak heeft geleerd trekt hij zijn stoute schoenen aan en vertrekt hij samen met Molly. Ze winnen aan bekendheid door hun opvoeringen in grote luxecafés en restaurants. Als Stanton uiteindelijk beslist om nog een stapje hoger te gaan en zich zogezegd als medium uit te geven tussen overleden mensen en hun familieleden loopt het mis. Stanton kan zelf het onderscheid tussen de realiteit en fictie niet meer herkennen. Hij geraakt aan lager wal, begint te drinken, en is wanhopig op zoek naar geld… en zijn we weer aan het begin van de film.

Ik was zeer verrast door deze film van Edmund Goulding! Hoewel deze film-noir is gebaseerd op het gelijknamige boek van William Gresham heeft de regisseur er zelf veel persoonlijke ervaringen aan toegevoegd: zo is hij als kind eens naar een rondreizend circus geweest en is daar voor het eerst geconfronteerd met de zogenaamde ‘freaks’. Naast de gebruikelijke mooie cover, de goede beeld- en geluidsrestauratie bevat de dvd nog een paar interessante extra’s en het volledige dialoogscript van de film (wel eens leuk om te zien hoe letterlijk alles op voorhand al gepland is). Dit is zeker, zoals de gerenommerde noir-kenner en auteur Woody Haut het in de inleiding tot de film zegt, één van donkerste film-noirs. Een dikke aanrader P.S.: neem ook eens een kijkje op zijn blog, waar je o.a. zijn top-20 misdaadfilms vindt en veel meer filmgerelateerd nieuws.

9/10

The Red Shoes

(1948, Powell & Pressburger)

Victoria Paige is een balletdanseres die wacht op een kans om in een balletvoorstelling te kunnen optreden. Op een feest ontmoet ze de charmante Boris Lermontov, leider van het oh zo bekende Lermontov Ballet, die haar voorstelt om de volgende dag auditie te komen doen. Na een paar kleinere voorstellingen krijgt ze de kans om de hoofdrol te mogen spelen in het toneelstuk 'The Red Shoes'. Dit is een bewerking van het sprookje van Hans Christian Andersen "over een balletdanseresje dat zo graag met rode spitzen (= soort van elegante balletschoenen) wilt dansen. Maar de schoenen leiden een eigen leven, en eens ze de schoenen aan heeft gedaan kan ze niet meer stoppen met dansen. Ze probeert de schoenen tevergeefs uit te doen. Wanneer echter iemand anders het doet, laat ze hierbij het leven." Tijdens de audities valt ze voor de charmes van de dirigent Julian Craster en dit fel tegen de zin van Boris. Volgens hem is er maar plaats voor één liefde in Victorias leven, en dit is dansen. Hij ontslaat Julian in de hoop dat ze toch voor het dansen zou kiezen. Maar Victoria verlaat het bedrijf ook. Na een tijdje ziet Boris zijn fout in en smeekt Victoria terug te keren en terug te dansen in 'The Red Shoes'. Nu moet ze kiezen tussen haar liefde tussen Julian en het ballet...

Dit is weer maar eens een mooi voorbeeld van de geniale samenwerking tussen Michael Powell en Emeric Pressburger (ze maakten vele films samen zoals o.a. A Matter of Life and Death, Black Narcissus, I Know Where I'm Going...). Al meteen in het begin kreeg even een Wizard of Oz-gevoel, als Dorothy Gale de deur opendeed naar de magische 'kleurenwereld' van het land van Oz, toen ik de prachtige kleurenbeelden zag en even later ook de onontkenbaar duidelijk in het oog springende rode 'muiltjes'. Om toch iets negatief te kunnen zeggen: de balletscene duurde me toch iets te lang (17 minuten!). Ik ben al geen liefhebber van dansfilms (waarschijjnlijk heb ik er een trauma aan overgehouden dat ik vroeger eens naar zo'n balletvoorstelling moest gaan kijken ). Laat dit je echter niet afschrikken, de overige 105 minuten zijn heel mooi gefilmd. Tenslotte nog wat over de casting: Anton Walbrook zet weer een prachtrol neer als de baas van het balletgezelschap. Het was al de derde samenwerking tussen hem en het duo Powell-Pressburger (hij speelde al mee in 49th Parallel en The Life and Death of Colonel Blimp). Verder is er beroep gedaan op vele bekende en genomineerde balletdansers en danseressen uit die tijd. Ook opmerkelijk is het feit dat de producers van de film bij de eerste privévertoning de zaal verontwaardigd en teleurgesteld verlieten, ze vonden de film maar niets en lieten hem alleen laat op de avond draaien. Dat ze helemaal niet geloofden in de film merken we ook aan het feit dat er zelfs geen officiële filmposters werden gedrukt en dat er pas na lang aandringen een kopie werd gemaakt voor de Amerikaanse filmtheaters. Langzaamaan werd de film, voornamelijk door mond op mond reclame, door het grotere publiek aangetrokken en groeide zo uit tot een van de grote klassiekers. Nu nog halen grote filmmakers zoals Spielberg, Scorsese en Coppola de film aan als één van hun grote inspiratiebronnen!

9/10

Paintball Madness

Matango

(1963, Ishirô Honda)

Zeven vrienden besluiten om voor een tijdje te ontsnappen aan de dagelijkse sleur en gaan een zeiltocht maken. Dan slaat het noodlot toe: een zware storm vernielt hun boot en ze zijn nu overgeleverd aan de krachten van de natuur. Als bij wonder overleven ze de torenhoge golven (let op de mooie trucage ;-)). Hun boot is onbestuurbaar en zo drijven ze af, verder van Japan weg. Een paar dagen later zien ze een eiland en beslissen om tot daar te zwemmen. Het eiland lijkt onbewoond, en ze gaan op pad op zoek naar voedsel en water. Aan de andere kant van het eiland vinden ze een schripbreuk geleden schip. Het blijkt te gaan om een mysterieuze onderzoeksboot van onbekende origine. Overal aan boord vinden ze allerhande schimmels en paddestoelen. In het logboek lezen ze over hoe de onderzoekers één voor één het woud ingingen op zoek naar voedsel, en niemand van hen keerde terug. En er wordt gewaarschuwd dat men van de paddestoelen, die overvloedig aanwezig zijn op het eiland, moet afblijven en ze zeker niet opeten. Voor een tijdje overleven de vrienden door plantenwortels en schildpaddeneieren te eten. Maar er ontstaan onderlinge spanningen, en niemand kan elkaar meer vertrouwen. Langzaamaan kan niemand meer weerstaan aan de paddestoelen. Eens ze er een gegeten hebben, kunnen ze niet meer ophouden en veranderen ze zelf in paddestoelen. Zal iemand de gruwel overleven?

Deze film van Ishirô Honda (die ook o.a. de volgende veelzeggende films maakte: King Kong vs. Modzilla, Monsters from an Unknown Planet, Yog: Monster from Space...) is beter bekend onder de naam: Attack of the Mushroom People (jaja wat een originele naam :-D) en zou perfect door u of mij gefilmd kunnen zijn. De special effects (als je het zo al kunt noemen) zijn ronduit lachwekkend, en die paddenstoelenmensen zie ik eerder in een mooi droom langskomen dan in een nachtmerrie. Ook het acteerwerk is beneden alle peil. De combinatie van al deze elementen maken het een monsterfilm die op gelijke hoogte staat, of zelfs hoger, als bv. Frankenstein of The Creature from the Black Lagoon. Pure 'Nacht van de Wansmaak' en zeker de moeite waard om eens te zien!!

7.5/10

Movies seen in December

1. Metropolis (1927), Fritz Lang 9/10
2. Sunset Blvd. (1950), Billy Wilder 9.5/10
3. Vampyros Lesbos (1971), Jesus Franco 7/10
4. Hans Teeuwen – Met een Breierdeck (2001) 8.5/10
5. The Blue Dahlia (1946), George Marshall 7/10
6. Ride the High Country (1962), Sam Peckinpah 8/10
7. The Apartment (1960), Billy Wilder 9.5/10
8. Maléfique (2002), Eric Valette 5.5/10
9. Heat (1995), Michael Mann 8.5/10
10. The Sopranos seizoen 6 (2006), David Chase 8.5/10
11. Double Agent 73 (1974), Doris Wishman 8/10
12. Dazed and Confused (1993), Richard Linklater 9/10
13. They Drive by Night (1940), Raoul Walsh 9/10
14. Punishment Park (1971), Peter Watkins 8.5/10
15. Metallica: Some Kind of Monster (2004), Joe Berlinger 9/10
16. Stalingrad (1993), Joseph Vilsmaier 8/10
17. The Rocky Horror Picture Show (1975), Jim Sharman 3/10
18. The Most Dangerous Game (1932), Ernest B. Schoedsack 7/10
19. Shichinin No Samurai [Seven Samurai] (1954), Akira Kurosawa 9.5/10
20. Pat Garrett and Billy the Kid (1973), Sam Peckinpah 8.5/10
21. The Killing Fields (1984), Roland Joffé 9/10
22. Django (1966), Sergio Corbucci 8/10
23. Days of Heaven (1978), Terrence Malick 7/10
24. Ill Met by Moonlight (1957), Powell & Pressburger 7.5/10
25. Lawrence of Arabia (1962), David Lean 9/10
26. A Matter of Life and Death (1946), Powell & Pressburger 9/10
27. Bullit (1968), Peter Yates 7.5/10

Het was (alweer) een goede maand. 27 films gezien, ondanks de feesten en bijbehorende familiebezoeken. Beste film deze maand: 'Seven Samurai' van Kurosawa. Hij draaide in het STUK in Leuven en dit was dus de uitgelezen kans om hem eens te gaan zien. Eerst keek ik ertegen op om hem te gaan, de film duurt namelijk meer dan 200 minuten, maar ik ben gegaan en heb er totaal geen spijt van. Het is werkelijk een prachtige film over zeven samurai die gevraagd worden een dorpje in de bergen te beschermen tegen de rondtrekkende bandieten die ieder jaar hun oogst opeisen. De samenwerking tussen de dorpsbewoners en de samurai verloopt niet altijd even goed en dit zorgt voor spanningen en argwaan...