The Red Shoes

(1948, Powell & Pressburger)

Victoria Paige is een balletdanseres die wacht op een kans om in een balletvoorstelling te kunnen optreden. Op een feest ontmoet ze de charmante Boris Lermontov, leider van het oh zo bekende Lermontov Ballet, die haar voorstelt om de volgende dag auditie te komen doen. Na een paar kleinere voorstellingen krijgt ze de kans om de hoofdrol te mogen spelen in het toneelstuk 'The Red Shoes'. Dit is een bewerking van het sprookje van Hans Christian Andersen "over een balletdanseresje dat zo graag met rode spitzen (= soort van elegante balletschoenen) wilt dansen. Maar de schoenen leiden een eigen leven, en eens ze de schoenen aan heeft gedaan kan ze niet meer stoppen met dansen. Ze probeert de schoenen tevergeefs uit te doen. Wanneer echter iemand anders het doet, laat ze hierbij het leven." Tijdens de audities valt ze voor de charmes van de dirigent Julian Craster en dit fel tegen de zin van Boris. Volgens hem is er maar plaats voor één liefde in Victorias leven, en dit is dansen. Hij ontslaat Julian in de hoop dat ze toch voor het dansen zou kiezen. Maar Victoria verlaat het bedrijf ook. Na een tijdje ziet Boris zijn fout in en smeekt Victoria terug te keren en terug te dansen in 'The Red Shoes'. Nu moet ze kiezen tussen haar liefde tussen Julian en het ballet...

Dit is weer maar eens een mooi voorbeeld van de geniale samenwerking tussen Michael Powell en Emeric Pressburger (ze maakten vele films samen zoals o.a. A Matter of Life and Death, Black Narcissus, I Know Where I'm Going...). Al meteen in het begin kreeg even een Wizard of Oz-gevoel, als Dorothy Gale de deur opendeed naar de magische 'kleurenwereld' van het land van Oz, toen ik de prachtige kleurenbeelden zag en even later ook de onontkenbaar duidelijk in het oog springende rode 'muiltjes'. Om toch iets negatief te kunnen zeggen: de balletscene duurde me toch iets te lang (17 minuten!). Ik ben al geen liefhebber van dansfilms (waarschijjnlijk heb ik er een trauma aan overgehouden dat ik vroeger eens naar zo'n balletvoorstelling moest gaan kijken ). Laat dit je echter niet afschrikken, de overige 105 minuten zijn heel mooi gefilmd. Tenslotte nog wat over de casting: Anton Walbrook zet weer een prachtrol neer als de baas van het balletgezelschap. Het was al de derde samenwerking tussen hem en het duo Powell-Pressburger (hij speelde al mee in 49th Parallel en The Life and Death of Colonel Blimp). Verder is er beroep gedaan op vele bekende en genomineerde balletdansers en danseressen uit die tijd. Ook opmerkelijk is het feit dat de producers van de film bij de eerste privévertoning de zaal verontwaardigd en teleurgesteld verlieten, ze vonden de film maar niets en lieten hem alleen laat op de avond draaien. Dat ze helemaal niet geloofden in de film merken we ook aan het feit dat er zelfs geen officiële filmposters werden gedrukt en dat er pas na lang aandringen een kopie werd gemaakt voor de Amerikaanse filmtheaters. Langzaamaan werd de film, voornamelijk door mond op mond reclame, door het grotere publiek aangetrokken en groeide zo uit tot een van de grote klassiekers. Nu nog halen grote filmmakers zoals Spielberg, Scorsese en Coppola de film aan als één van hun grote inspiratiebronnen!

9/10