La Battaglia di Algeri

(1966, Gillo Pontecorvo)

De Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog was vrijwel onbekend voor mij voor ik deze film had gekocht, en dit is inmiddels al meer dan een jaar geleden. Aangezien mijn kijkachterstand de laatste tijd drastisch aan het slinken is heb ik La Battaglia di Algeri maar eens in de dvd-speler gestopt en heb eindelijk deze magnifieke film gekeken. De film behandelt de gebeurtenissen van de revolutie tussen 1954 en 1960 in de hoofdstad Algiers. Ali la Pointe is een Algerijn die na zijn gevangenschap door de FLN (Front de Libération nationale) wordt gerekruteerd en opgeleid tot guerrillastrijder. Samen met nog anderen pleegt hij allerlei aanslagen tegen de Franse bezetter. Naarmate het geweld toeneemt, schakelt Frankrijk het leger in. Het duurt niet lang eer deze getrainde troepen de hele wijk hebben “opgeruimd” en een van de laatste scènes laat ook zien hoe Ali gedood wordt. De film eindigt met een grote menigte die betogen en dansen, waarmee wordt gesuggereerd dat, ondanks dat de FLN zo goed als verslagen was, het toch de Algerijnen zijn die de onafhankelijkheidsoorlog gewonnen hebben. 2 jaar later, op 3 juli 1962 erkende Frankrijk de onafhankelijkheid van Algerije na 8 jaar oorlog en geweld.
Regisseur Gillo Pontecorvo (Kàpo, Operación Ogro…) zet met deze film, gebaseerd op het boek van en met samenwerking van één van de leiders van de toenmalige FLN Saadi Yacef, een prachtig tijdsdocument neer. De film is volledig in zwart-wit gefilmd en de regisseur en cameraman Marcello Gatti experimenteerden met verschillende technieken om de indruk te wekken dat de als documentaire geschoten is en dit zowel op visueel als inhoudelijk vlak: Pontecorvo schuwde het niet om bijvoorbeeld de onverschilligheid van de vrouwelijke bommenleggers of de martelpartijen van de Fransen te laten zien. Deze laatste werden er in de versie voor de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk weggelaten omdat ze te gruwelijk waren, in Frankrijk werd de film zelfs verbannen van het witte doek voor meer dan 5 jaar. Pontecorvo gebruikt voor al zijn personages vrijwel allemaal amateurs en dit versterkt de geloofwaardigheid en kwaliteit van de film nog meer. Enkel Colonel Mathieu werd door een echte toneelacteur neergezet omdat deze rol volgens Pontecorvo veel te moeilijk was en enkel gespeeld kon worden door iemand met jarenlange ervaring. Ook nog het vermelden waard is de prachtige filmmuziek. Pontecorvo werkte samen met Ennio Morricone samen en dit met groot succes (wat verwacht je ook anders van Morricone). Gedurende de hele film komt telkens hetzelfde aanstekende melodietje voor, zij het in een andere toonhoogte en/of tempo.
Ik heb niet zo veel Criterions maar dit is er dus een van en het was zijn geld meer dan waard. Naast de film zitten er nog 2 dvd’s vol met extras over de film zelf maar ook een zeer interessante docu over de Algerijnse Onafhankelijkheidstrijd zelf. Toegegeven, na alles te hebben gezien en het bijbehorende boekje te hebben gelezen is het genoeg voor een paar jaar.
Ik heb al meerdere film aangeraden maar als je deze alleen koopt is het ook goed!!!